İSRAİL SEÇİMLERİ, SİYONİST PARADİGMADA DEVAMLILIK VE TÜRKİYE’NİN STRATEJİK MİYOPLUĞU: JEOPOLİTİK VE İÇ SİYASAL BİR DEĞERLENDİRME

İsrail’de 27 Ekim 2026 tarihinde gerçekleştirilen ve kesin sonuçları Kasım ayı itibarıyla netleşme sürecine giren Knesset Seçimleri, ülkenin iç siyasal kilitlenmesini çözmekten ziyade Derin Siyonist Konsensüs’ün niteliğini ve Doğu Akdeniz-Orta Doğu denklemindeki fay hatlarını yeniden ortaya koymuştur. Türkiye’de hem iktidar hem de muhalefet çevrelerinde geniş yankı bulan “Netanyahu kaybetti” söylemi, sığ bir iç siyaset okumasının ve İsrail devlet aklının tarihsel sürekliliğini göz ardı eden bir jeopolitik yanılsamanın ürünüdür. Binyamin Netanyahu’nun liderliğindeki Likud Partisi’nin oy kaybı yaşadığı ve koalisyon kurma çoğunluğu olan 61 sandalyeye ulaşmakta zorlandığı yadsınamaz bir gerçektir. Ancak Netanyahu’nun sandıkların kapanmasının ardından en büyük parti vurgusuyla tüm Yahudi-Siyonist partileri kendi etrafında veya geniş tabanlı bir sağ blok çatısı altında birleşmeye çağırması, İsrail siyasetinin yapısal gerçekliğiyle tamamen örtüşmektedir. Türkiye’de Netanyahu’yu siyonizmin tek radikal temsilcisi, muhalefeti ise makul ve barışçıl bir alternatif olarak gören yaklaşım, teşhiste hayati bir hata yapmaktadır. Teşhiste yapılan bu hata, Türk dış politikasının bölgesel hamlelerinde ve stratejik öngörülerinde tedavi edilemez körlüklere yol açma riski taşımaktadır.

2026 Knesset Seçim Tablosu ve Yapısal Kilitlenme

İsrail seçim sistemi, yüzde 3,25’lik görece düşük nispi temsil barajı ve 120 sandalyeli Knesset’te tek bir partinin çoğunluk elde edemediği karmaşık koalisyon dinamikleri üzerine kuruludur. 7 Ekim 2023 sonrası süreçte yaşanan geniş çaplı askeri harekatlar, tırmanan savunma harcamaları (GSYH payının yüzde 4,5’ten yüzde 8’e çıkması) ve derinleşen ekonomik kriz, İsrail seçmenini sandık başında ciddi bir bölünmeye sevk etmiştir. Sonuçlar incelendiğinde, ne Netanyahu liderliğindeki Dini-Siyonist Blok ne de kendisini Netanyahu Karşıtı Blok olarak tanımlayan Yahudi muhalefet ittifakları tek başlarına 61 sandalyelik iktidar eşiğine ulaşabilmektedir.,

Bu tablo, İsrail merkez siyasetinin ekseninin sola veya merkeze değil, tamamen aşırı sağ ve güvenlikçi-siyonist çizgiye kaydığını net bir şekilde ortaya koymaktadır.

“Netanyahu Kaybetti” Yanılsaması ve Muhalefetin Şahin Siyonizmi

Türkiye kamuoyunda muhalefetin zafer çığlıklarıyla karşıladığı seçim sonuçları, İsrail iç siyasetinin sosyo-politik gerçekleriyle bağdaşmamaktadır. Türkiye’deki yüzeysel analizin temel hatası, Netanyahu’nun şahsi otoriterliğini ve yolsuzluk davalarını siyonist ideolojinin kendisiyle eşitlemesidir. Oysa Netanyahu’ya alternatif olarak öne çıkan muhalefet liderlerinin profili ve vaatleri incelendiğinde, bu aktörlerin güvenlik ve yayılmacılık konusunda Netanyahu’dan çok daha sert bir çizgiyi temsil ettikleri görülmektedir. Genelkurmay eski Başkanı Gadi Eisenkot liderliğinde kurulan Yashar Partisi, güvenlik bürokrasisinin ve ordunun merkeze oturduğu bir yapı oluşturmuştur. Eisenkot, Türkiye’de ılımlı bir figür olarak algılanmasına karşın, Filistin devletinin kurulmasını açıkça hayal ve gerçek dışı olarak tanımlamakta; Batı Şeria’daki Yahudi yerleşim yerlerinin güvenliğini devletin ana varlık sebebi saymaktadır. Eisenkot’un Netanyahu’ya muhalefeti, Filistinlilere verilen haklar veya barış vizyonu üzerinden değil; aksine Netanyahu’nun stratejik sevk ve idare hataları, ordunun yıpratılması ve 7 Ekim güvenlik zafiyeti üzerindendir. Benzer şekilde, eski Başbakan Naftali Bennett ve Yair Lapid ortaklığıyla öne çıkan Beyachad Bloku da güvenlikçi ilkelerden taviz vermemektedir. Naftali Bennett, Batı Şeria’nın İsrail’e resmen ilhak edilmesini savunan en radikal siyasetçilerden biridir. Bennett, bölgesel diplomaside Katar’ın düşman devlet ilan edilmesini savunacak kadar aşırı bir hat izlemektedir. Yair Lapid ise laik-siyonist burjuvazinin temsilcisi olmakla birlikte, Doğu Kudüs’ün bölünmezliği ve yerleşim bloklarının kalıcılığı konusunda Netanyahu ile tamamen aynı görüşleri paylaşmaktadır. İsrail seçimlerinde yenilgiye uğradığı iddia edilen şey siyonizm veya İsrail şahinliği değil, yalnızca Netanyahu’nun kişisel yönetim üslubudur. İsrail halkı ve müesses nizamı, Gazze ve Lübnan operasyonlarının ardından daha radikal, daha organize ve askeri bürokrasiyle tam uyumlu bir siyonist yönetime onay vermiştir.

Arap Partilerinin Matematiksel Kilit Konumu ve Sistemik Veto

Seçim sonuçlarında gözden kaçırılan en kritik dinamiklerden biri, İsrail vatandaşı Arapların kurduğu partilerin (Hadash-Ta’al, Ra’am ve Balad) sandalye sayılarını artırarak 12-15 bandına ulaştırma olasılığıdır. Aritmetik olarak bakıldığında, 120 sandalyeli Knesset’te ne Netanyahu bloğu (49-53 sandalye) ne de Yahudi muhalefeti (52-56 sandalye) Arap partilerinin desteği olmaksızın 61 sandalyeli hükümet çoğunluğunu yakalayabilmektedir. Bu kilitlenme, İsrail’in rejim karakterinden kaynaklanan sistemik bir çelişkiyi doğurmaktadır. Gerek Eisenkot gerekse Bennett ve Lapid, koalisyon kurarken ya da dışarıdan destek alırken Arap partilerine dayanmayacaklarını, kurulacak hükümetin sadece Yahudi ve Siyonist partilerden oluşacağını kesin bir dille ilan etmişlerdir. Arap partilerinin sandalye sayısını artırması, Yahudi muhalefetinin Arap desteğine muhtaç hale gelmesine yol açtığı için bu muhalefetin hükümet kurma şansını tamamen ortadan kaldırmaktadır. Yahudi muhalefeti Arap partileriyle ittifak yapmayı ulusal varlığa aykırı gördüğünden meclis çoğunluğunu sağlayamamakta; bu kilitlenme ise ironik bir şekilde Netanyahu’nun geçici başbakan olarak koltuğunu korumasına ya da tüm Yahudi partilerini Arap partilerine muhtaç kalmama gerekçesiyle devasa bir Ulusal Birlik Hükümeti altında birleştirmesine zemin hazırlamaktadır.

Türkiye’deki Siyasal Eksenin Teşhis Hataları

Türkiye’de iç siyasetin kutuplaşmış yapısı, dış politika ve jeopolitik analizlerin rasyonel zeminden kayarak popülist söylemlere teslim olmasına yol açmaktadır. Hem iktidar hem de muhalefet kanadının “Netanyahu Kaybetti” söyleminde buluşması, farklı stratejik hesaplara dayansa da aynı miyoplukta birleşmektedir. İktidar açısından bu anlatı, iç kamuoyuna yönelik bir söylem sunmanın ötesinde, Doğu Akdeniz ve Körfez hatlarında yürütülen diplomasiyle doğrudan bağlantılıdır. Ankara, Gazze soykırımı ve bölgesel tırmanmanın faturasını tamamen Netanyahu şahsına keserek, Körfez ve Arap sermayesini Türkiye’ye çekme süreçlerinde diplomatik manevra alanı kazanmayı ve Netanyahu sonrası kurulacak olası bir İsrail hükümetiyle temiz bir sayfa açma ihtimalini canlı tutarak Washington ile ilişkileri yumuşatmayı hedeflemektedir. Muhalefetin bu furyaya katılması ise son derece sığ bir iç siyaset analojisinin ürünüdür. Muhalefet, Netanyahu’yu Türkiye’deki iktidarın bir yansıması olarak kurgulamakta; otoriter bir liderin seçimle devrilmesi anlatısı üzerinden iç siyasete moral pompalamayı amaçlamaktadır. Ancak bu okuma yapılırken, İsrail devletinin kurumlar seviyesindeki siyonist sürekliliği ve asker kökenli muhalefet liderlerinin bölgesel güvenlik anlayışı tamamen göz ardı edilmektedir. Yeni hükümetin Türkiye’nin Doğu Akdeniz, Suriye ve Kuzey Irak’taki hayati çıkarlarına karşı Netanyahu’dan çok daha sistemli ve ABD destekli bir tehdit oluşturabileceği gerçeği ıskalanmaktadır. Teşhiste yapılan bu hata, yarın Netanyahu’suz ama askeri bürokrasiyle bütünleşmiş ve bölgesel meşruiyeti yüksek bir İsrail yönetimi iş başına geldiğinde, Türkiye’nin diplomasi masasında hazırlıksız kalmasına neden olacaktır.

Jeopolitik Arka Plan: Mekke İttifakı, İbrahim Anlaşmaları ve ABD Tasarımı

İsrail seçimleri ve hükümet krizleri, ABD’nin Orta Doğu’daki büyük stratejisinden ve bölgesel ittifaklar savaşından bağımsız düşünülemez. Washington yönetimi, İsrail içindeki siyasi kilitlenmenin Doğu Akdeniz ve Orta Doğu’da ABD çıkarlarını zedeleyecek oldu-bittilere dönmesini istememektedir. Ağustos 2026 tarihinde Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan arasında imzalanan Mekke Ortak Savunma Anlaşması, Doğu Akdeniz’den Güney Asya’ya uzanan hatta ABD-İsrail merkezli güvenlik mimarisine karşı en ciddi bölgesel yanıt olarak öne çıkmıştır. Mekke İttifakı, Washington’ın tek taraflı güvenlik şemsiyesinden bağımsız bir savunma ve istihbarat bloğu oluşturmayı hedeflemektedir. Buna karşılık ABD, genişletilmeye çalışılan İbrahim Anlaşmaları ile İsrail-Arap normalleşmesini yeniden ivmelendirerek Mekke İttifakı’nı dengelemek istemektedir. Washington’ın temel stratejisi, İsrail’i tek taraflı ilhak kararlarından vazgeçirerek Suudi Arabistan ve Körfez ülkelerini ürkütecek aşırılıkları engellemek ve ABD çıkarlarına tam bağlı birleşik bir İsrail hükümeti kurdurmaktır. Aynı zamanda Suudi Arabistan’ı İbrahim Anlaşmaları sistemine tam entegre ederek Ankara-Riyad yakınlaşmasını sınırlamayı amaçlayan ABD, bir yandan İsrail’in askeri kışkırtmalarını kontrol altında tutarken diğer yandan İran ile sınırlı bir uzlaşı arayarak Doğu Akdeniz-Basra Körfezi hattındaki enerji ve ticaret koridorlarını güvenceye almaya çalışmaktadır.

Sonuç ve Stratejik Değerlendirme

İsrail’de gerçekleşen seçimler, şahısların değişebileceğini ancak İsrail Devletinin siyonist güvenlik doktrininin sabit kalacağını bir kez daha kanıtlamıştır. Binyamin Netanyahu’nun siyaseten yıpranmış olması, İsrail’in işgalci, yayılmacı ve Doğu Akdeniz’de Türkiye’yi çevrelemeyi hedefleyen stratejik hattının yumuşayacağı anlamına gelmemektedir. Türk dış politikasını ve kamuoyunu yönlendiren aktörlerin ivedilikle şu stratejik gerçeklerle yüzleşmesi gerekmektedir. Öncelikle, Netanyahu’nun muhtemel halefleri olan Eisenkot ve Bennett gibi figürlerin Filistin meselesinde ve bölgesel askeri operasyonlarda Netanyahu’dan daha esnek değil, aksine uluslararası alanda meşruiyeti daha yüksek şahinler olduğu kavranmalıdır. İkinci olarak, Knesset’teki Arap partilerinin sandalye artışının İsrail siyasetindeki veto mekanizması nedeniyle hükümet politikalarına yansımayacağı, aksine Yahudi sağının kenetlenmesine hizmet ettiği görülmelidir. Son olarak Türkiye, Netanyahu gitti rehavetine kapılmadan Suudi Arabistan ve Pakistan ile kurduğu Mekke Ortak Savunma Anlaşması zeminini askeri ve savunma sanayii entegrasyonlarıyla tahkim etmeli; Doğu Akdeniz’deki güvenlik mimarisini kişilere değil, devletlerin tarihsel ideolojilerine ve jeopolitik ihtiraslarına göre şekillendirmelidir.

Alıntılanan çalışmalar

Israel’s elections 2026 explained in maps and charts – Al Jazeera, https://www.aljazeera.com/news/2026/10/20/israels-elections-2026-explained-in-maps-and-char ts 2. Polls: Bennett-Lapid-Eisenkot merger would be biggest party, but, https://www.timesofisrael.com/polls-bennett-lapid-eisenkot-merger-would-lead-polls-but-not-cha nge-overall-result/ 3. ISRAEL’S 2026 ELECTIONS: ACTORS, FAULT LINES … – ORSAM, https://orsam.org.tr/wp-content/uploads/2026/08/Dosya-No-16-SON-ENG-2.pdf 4. Hürriyet – Haber, Son Dakika Haberler, Güncel Gazete Haberleri, https://www.hurriyet.com.tr/ 5. Özgür Özel: “Cumhuriyet Halk Partili belediyelerin bütün saldırılara, https://www.babaocagi.com.tr/ozgur-ozel-cumhuriyet-halk-partili-belediyelerin-butun-saldirilara-r agmen-hizmet-urettiklerini-gormek-cok-anlamli 6. 120 Project: Israel Elections 2026 – Israel Policy Forum, https://israelpolicyforum.org/onetwenty/ 7. Israel’s Elections: What’s at Stake? | International Crisis Group, https://www.crisisgroup.org/qna/middle-east-north-africa/israelpalestine/israels-elections-whatsstake 8. The 2026 Knesset Elections: The Contours of Israel’s Political, https://www.dohainstitute.org/en/PoliticalStudies/Pages/2026-knesset-elections-israeli-political-a nd-party-map.aspx 9. Israel’s election may not end its political crisis – Al Majalla, https://en.majalla.com/node/333789/politics/israel%E2%80%99s-election-may-not-end-its-politic al-crisis 10. The Abraham Accords – Middle East Institute, https://mei.edu/backgrounder/abraham-accords/ 11. ABD’nin Ortadoğu tahtı sallanıyor: Türkiye merkezli yeni denklem, https://m.haber7.com/dunya/haber/3651208-abdnin-ortadogu-tahti-sallaniyor-turkiye-merkezli-ye ni-denklem 12. Abraham Accords at the center of Trump’s Iran strategy – The Beiruter, https://www.thebeiruter.com/articledetails/1765 13. MEKKE ORTAK SAVUNMA ANLAŞMASI, https://uysi.org/tr/2026/08/12/mekke-ortak-savunma-anlasmasi/ 14. Abraham Accords – Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Abraham_Accords 15. Time for Saudi Clarity on Normalization with Israel, https://carnegieendowment.org/research/2026/10/time-for-saudi-clarity-on-normalization-with-isr ael