Reel Politikanın “Tunç Kanunu” Meydanı

Mayıs 12, 2026 PUSULA 43 Görüntüleme 0 Comments

Dr. Öğr. Üyesi Mustafa KARAAĞAÇLI

G.Ü. Gazi Eğitim Fakültesi, EBB Öğr. Üyesi.

1.Tunç Kanunu’nun Ontolojisi

Ölçeği yerel ve ulusal, örgütsel amaçları ve yapısı ne olursa olsun politikanın işletilmesinde “yönetimin bir kişi ve yakın ekibinin marifetiyle yürütülmesidir.”

Aslında; bir grup anılınca klasik yönetim jargonunda “oligarşik” niteline uygun olsa da adında demokrasi olan her girişimin oligarşik betimlemesine uymaz ve olmaz! diyesi geliyor! İnsanın. Ama; zor. Çok zor!

Bu bakış aslında; örgütlenmenin getirdiği teknik zorunlulukların parti ya da örgütsel liderliği önemsediğini ve öne çıkardığını gösteriyor.

Buraya kadar betimlenenler de “demokrasinin bir dış görünüşe dönüştüğünü” gösteriyor.

Tunç Kanunu Reel politikte parti ve örgüt yönetiminin demokrasi güzellemelerinde kaldığını vurguluyor.

Çünkü;

· Yöneten(ler)in söyledikleri “tunçtan” yani değiştirilemezdir. Kesin bir kanundur.

· Yöneten genel başkan zamanla teknik bilgiye sahip tek kişi olarak öne çıkar.

· Partiden ve örgütten kasıt aslında bir grubun yetkisidir (Michels, 2021).

2.Tunç Kanunu’nda, “Genel Başkanlık” Kanundur!

Tunç Kanunu’nda parti ve örgütlerde kimin seçileceği, kimin yönetimde görev olacağı, kimin daha sadakatla bağlı kalacağı hep bir genel başkanın ve yakın ekibinin işaretinden ve onayından geçiyor.

Türkiye Coğrafyası’nda farklı nedenleri olan bu durumun en somut açıklamalarından biri; “memlekette parti genel başkanlarının partinin adından önce gelmesi ve kamuoyu tarafından genel başkanlarının isimlerinin partiden önce anılmasıdır.”

Politikayı profesyonel uğraş görme ve bunun uzantısında parti genel başkanına yakın olma da anılan Tunç Kanunu’yla çok yakın ilintilidir. Eş deyişle parti genel başkanının yanında olmak her zaman siyasi gelecek için sırtını sağlam bir yere dayamadır. Güvenilir bir limandır.

Genel başkanının yanında yakınında olma uğraşları da genel başkanlığın kıymetini artırırken; O’nun siyasal konumumu, siyasal rolünü ve siyasal prestijini de güçlendirmektedir.

Sadakatli olma da parti ya da diğer örgütlü yapılarda alt yönetim işlevlerinin de genel başkana verilmesinin gerektirdiğinden genel başkanların otoritesini tetiklemektedir.

Seçim kazanmak için de genel başkandan lider çıkarma çabası da genel başkanların partilere tek hüküm veren kişi konumuna getirmektedir.

Seçim sonuçlarındaki başarı genel başkana ayrı bir parantez açarken, başarısızlık ise genel başkana yakın olan ekibine yazmaktadır.

3.Memleket Kültürü, “Otoriteyi, İtaatı ve Sadakati İstiyor!”

Memleketin geleneksel kültüründe itaat ve sadakat bir parti ve örgüte yakıştırılmazken, bir insanla ete kemiğe büründürülmesini daha yakışıklı bulmaktadır. Bu bağlamda; parti ve örgüt genel başkanların kişilik özellikleri partilerin ve örgütlerin kurumsal kimliklerinden ve siyasal tercihlerinden önde gelmektedir.

4.Sözün Sonunda; Tunç Kanunu’ndan Demokrasi Çıkmaz!

“Genel başkanlık kültü’nden” yani Tunç Kanunu özneli siyasal partiler ve örgütler yapısalından demokratik ideallere ve tercihlere uygun bir kazanımın çıkmayacağı da meydandadır.

Kaynak

Michels, R. (2021). Siyasi Partiler: Modern Demokrasideki Oligarşik Eğilimlerin Sosyolojik İncelemesi. İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları

Etiksel Gerekçe ve İlke

Burada yer verilen görüşlerde herhangi bir intihal ve manipülasyon yapılmadığından, yapılan alıntılarda kaynak gösterilmesi etiksel olarak uygun olacaktır.

İletişim ve Erişimi

Dr. Öğr. Üyesi Mustafa KARAAĞAÇLI

T.C.Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi, EBB Öğretim Üyesi

e-posta-1: mkara@gazi.edu.tr

e-posta-2: mustafakaraagacli80@gmail.com

Web-1 : w3.gazi.edu.tr/~mkara

Web-2 :https://avesis.gazi.edu.tr/mkara

ORCID :https://orcid.org/0000-0003-3488-1021

Süren Yayın Ortamları ve Portalları

Futbol-spor-yorum :www.yurtspor.com.yazarlar

Eğitim,sosyoloji ve güncel:www.mektepligazete.com.köşeyazıları

Bilim-araştırma :www.mektepligazete.tebeşirbülten.com