BEN KİMİM? BEN DANİŞMENDİM, BEN TÜRKMENİM, BEN KIZILBAŞIM!

Ben Kimim:
Ben Danişmendim, Ben Türkmenim, Ben Kızılbaşım

Sefa Yürükel

Ben Danişmendim.
Anadolu’yu Türkleştiren Türklerin ilk büyük beyliğiyim.
Avşar boyunun ateşinden,
Türkmen soyunun demirinden gelirim.
Horasan’dan Anadolu’ya uzanan o uzun yolda,
Atımın nal sesleriyle yazdım tarihimi.
Kılıcım keskin, sözüm doğru, özüm birdir.
Haçlıları erim erim eritenlerin torunuyum.
Ben Türküm, Türkmenim, Kızılbaşım.

Ben Hacı Bektaş’ın yurdundan gelirim.
O dergâhta piştim, hamdım, yandım.
Ahmet Yesevi’nin ocağında yandım,
Şah İsmail’in erlerindenim;
O nefesle coştum, o nefesle çağladım.
Yunus’un şiiriyle ağladım,
Taptuk’un dergâhında sabrı öğrendim.
Seyit Ali Sultan’ın sancağı altında yürüdüm,
Melik Gazi Sultan (Seyit Selahattin) duasıyla
Adalet dağıttım, huzur buldum,
Dadaloğlu’nun avazıyla dağları tuttum.

Ben Türküm, Türkmenim, Kızılbaşım.
Türkçedir benim ibadetim.
Türkçedir secdem, Türkçedir niyazım.
Türkçedir düşüncem, duygum, rüyam.
Türkçedir ifade dilim, gönül dilim, sır dilim.
Çünkü Türküm, Türkmenim ben.

Ben yalnızca Danişmend değilim.
Ben aynı zamanda Karasi Beyliği’yim.
Batı Anadolu’nun kapısını Türk’e açan,
Balıkesir’den Çanakkale’ye uzanan,
Denize ulaşan ilk Türk sancağıyım.
Danişmend’in kılıcı, Karasi’nin küreği,
Aynı soydan, aynı kandan, aynı dilden gelir.

Ben Beydilli’yim, Avşar’ım, Bayat’ım, İnallı’yım.
Ben yirmi dört Oğuz boyunun her birinden bir parçayım.
Kayı’dan, Dodurga’dan, Salur’dan, Eymür’den,
Yıva’dan, Kınık’tan, Çavuldur’dan, Karkın’dan gelirim.
Her bir boy bir nefes, her bir aşiret bir tel,
Hepsi bir sazda çalar, hepsi bir dilde söyler.

Ben Danişmend Beyliği’nin içinde yoğrulan,
Karasi’nin kıyılarında denizle tanışan,
Beydilli’nin obalarında büyüyen,
Avşar’ın yaylalarında kartal olan,
Bayat’ın ateşinde pişen,
İnallı’nın sınırında nöbet tutan
Türkmenim ben.

Zalimin karşısında boyun eğmeyen,
Zulmün gölgesinde eğilmeyen,
Baskı altında bükülmeyen,
Özünü unutmayan, dilini satmayan,
Kökünden kopmayan
Türkmenim ben.

Ayaklandığımda Türkçe türkü söylenir.
Direnirken Türkçe haykırırım.
Ağıtım da Türkçe, zaferim de.
Sazım Türkçe çalar, telim Türkçe inler,
Nefesim Türkçe yanar, semahım Türkçe döner.

Ne bir kılıç korkutur beni,
Ne bir taht eğdirir boynumu.
Ne zindan susturur sesimi,
Ne sürgün unutturur özümü.
Horasan’dan Anadolu’ya uzanan yolda
Yürüdüm, yürüyorum, yürüyeceğim.
Dilim Türkçe, özüm Türkmen,
Yolum Hakk’a, erenlerin izinde.

Ben Danişmendim.
Ben Karasi’yim.
Ben Beydilli’yim.
Ben Avşar’ım.
Ben Bayat’ım.
Ben İnallı’yım.
Ben yirmi dört boyun her biriyim.
Ben Türkmenim.
Ben Kızılbaşım.

Ve Türkçe konuşurum,
Türkçe düşünürüm,
Türkçe inanırım,
Türkçe direnirim,
Türkçe severim,
Türkçe yaşarım,
Türkçe ölürüm.

Çünkü ben,
Benim.
Ve ben,
Bin yıldır bu topraklarda
Türkçe nefes alan
O ilk atanın torunuyum.

Ben Melik Gazi Sultan ( Seyyit Selahaddin Ocağından) soyundan, Ahmet Yesevi Ocağından Danişmendim.
Ben Karasi’yim.
Ben Türkmenim.
Ben Kızılbaşım.
Ve bu böyle biline.