O KADAR ÇOK İSTERDİM Kİ

Allah ile aldatanların, dini siyasete ve ticarete alet edenlerin kalmamasını o kadar çok isterdim ki,

Bizden olsun da çamurdan olsun anlayışının sona ermesini o kadar çok isterdim ki,

Dünyanın en iyi 10 üniversitesi arasında 2-3 Türk üniversitesini görmeyi o kadar çok isterdim ki,

Düşünmeyen, slogan ve şablonlarla hareket eden, tartış(a)mayan, benim doğrularımda hata var mıdır diye soramayan her görüşten yobazların tükenmesini o kadar çok isterdim ki,

Edebiyatımızın, sanatımızın; ayrışmamızın değil birleşmemizin aracı olmasını, genç kuşakların Nazım’ı da, Necip Fazıl’ı da, Atsız’ı da tanımalarını, sanattaki “bizim cenah” tutuculuğunun yok olmasını o kadar çok isterdim ki,

Emeklilerimizin yılda en az iki defa yurtiçi, bir defa yurtdışı turlara katılabilecekleri gelir düzeyine ulaşmasını o kadar çok isterdim ki,

Gençlerimizin bilimde, teknolojide, bilişimde, yazılımda, tasarımda, kültür ve sanatta dünyada söz sahibi olmalarını o kadar çok isterdim ki,

Gülen çocukların, neşeli gençlerin, iş bulma derdi olmayan üniversite mezunlarının, yarınından emin insanların yaşadığı; dünyanın en iyi üniversitelerinin, en büyük fabrikalarının, en kapsamlı kütüphanelerinin bulunduğu bir Türkiye’yi o kadar çok isterdim ki,

Hırsızlığın, soygunculuğun, adam kayırmanın, haksızlığın, adaletsizliğin olmadığı bir Türkiye’yi o kadar çok isterdim ki,

İnsanın insana kulluğunun sona ermesini o kadar çok isterdim ki,

İsmail Gaspıralı’nın hayalinin gerçekleşmesini; Türk dünyasının herhangi bir şehrinde basılan bir gazetenin tüm Türk Dünyasına dağıtılmasını, milyonlarca okuyucuya ulaşmasını o kadar çok isterdim ki,

İşsizliğin, karın tokluğuna çalışmanın sona erdiği, üretenin hakkını aldığı, herkesin iş güvencesinin olduğu bir çalışma düzeninin kurulmasını o kadar çok isterdim ki,

Kerameti kendinden menkul fikir (!) adamlarının katıldığı televizyon tartışma programlarının sona ermesini o kadar çok isterdim ki,

Kütüphanesiz evlerin kalmamasını o kadar çok isterdim ki,

Partiler kanunu ve seçim kanunların demokratikleşmesini, partilerdeki lider sultasının ve dar ekipçiliğin sona ermesini o kadar çok isterdim ki
Siyasetçilerin tutarlı olmasını, söylediklerinin daha önceki söylemleri ile çelişmemesini o kadar çok isterdim ki,

Siyasilerin adını taşıyan üniversitelerin değil, Uluğ Bey’in, Ali Kuşçu’nun, Hoca İshak Efendi’nin, Oktay Sinanoğlu’nun Aziz Sancar’ın adını taşıyan üniversiteler açılmasını o kadar çok isterdim ki,

Türkiye’de Türk Dünyasının edebiyatçılarının yeterince tanınmasını o kadar çok isterdim ki,

Ülkemde estetikten uzak binaların, plansız kentlerin yok olmasını; insanın rahatlığını ve estetiği hedefleyen, doğaya saygılı bir şehircilik anlayışının yerleşmesini o kadar çok isterdim ki,

Ülkemde; yolsuzluğu ve yolsuzluğu örtbas edenlerin, zalimleri ve zulmü alkışlayanların, zayıfı ezip, güce güçlüye ram olanların kalmamasını o kadar çok isterdim ki,

Özetle; insanımızın mutlu, ülkemizin büyük ve müreffeh, Türk Dünyasının dünya politikalarına yön verdiği, fakir, mazlum ve ezilenin kalmadığı bir dünyada yaşamayı o kadar çok isterdim ki…..

Türkiye’nin Cahit Sıtkı’ya Tarancı’nın “Memleket İsterim” şiirindeki gibi Dünyanın da Yalnızız’ın kahramanı Samim’in hayal ülkesi Simeranya gibi olmasını o kadar çok isterdim ki..

Fazlı Köksal