Sorun, medyada “dünyanın en pahalısı” olarak öne çıkarılan otomobil benzininden ibaret olsaydı, rahattan vazgeçmekle çözülmesi kolaydı. Ama petrol ürünleri çağdaş yaşamın o kadar çok alanında kullanılıyor ki onlardaki fiyat artışı başka her türlü maddedekinden çok daha etkili oluyor. Aksi gibi en önemli eksikliğimiz de o. Ham petrol üretimimiz yok denecek kadar az; hep dışalıma muhtacız.

Böyle bir ülkede, zihinler bu sorunla meşgul olmalı ve kendi topraklarımızla denizlerimizde petrol aramalarının tavsatılmasına seyirci kalınmamalı.

Tamam, sadece petrol aramaya saplanıp ülke doğasındaki başka enerji kaynaklarına sırt çevirmek elbet büyük yanlış olur. Ne var ki “petrol rezervimiz yok, olanı yeryüzüne çıkarmak pahalı” diyerek yan gelip yatmak da yanlış. Doğal kaynakları enerji üretimine çevirmenin tablosunu, arama giderlerini de içerecek biçimde göreceli hesaplarla ortaya konup tercihleri ona göre yapmak başarılamayacak bir iş değildir ve iktisat biliminin çeşitli yararlarından biri de bu olmalıdır.

Ama yine de insanların gönlü ovalarında sondaj makinelerinin çalıştığı, denizlerinin petrol platformları ve arama gemileriyle dolduğu, bu konuda havlu atmamış bir yurt görmek istemez mi?

Yeryüzündeki konumu, kaynaklarının sınırlılığı ve üzerine dikilen gözlerin çokluğu bakımından zor bir ülkede yaşadığımız kesin. Öte yandan ülkenin güzelliği, vazgeçilmezliği de kesin. Bırakmak isteseniz o sizi bırakmaz, kendine çeker.

İyisi mi, böyle bir ikilemin reddedilmez ilginçliğini de bahane ederek üzerine doğduğunuz toprağı yaşanır duruma getirme işini kendinize dert edinmeli ve “keşke bütün dertler böyle olsa” diyerek çalışmayı sürdürmelisiniz. Petrol bulamasanız da sevecek başka bir şey bulabilirsiniz, değerini ancak sizin bildiğiniz.

Biri ve en yaygını, kırmızı olandır; cephelerde vuruşanların, şehitlerle gazilerin. İkincisi, yeşili; cephe gerisinde Milli Mücadele’ye katılarak hayrı dokunmuş olanların.

Bir de, kırmızı-yeşil kurdele: Hem cepheye koşan, hem de Büyük Millet Meclisi’ne katılıp ulusal mücadelenin siyasal yanında yer alıp ülkenin kurtulması ve bağımsızlık için kişiliğinin iki yanını da ortaya koyanların kurdelesi.

Ne yazık ki, yeni kuşaklara pek öğretilmediği için çok kişi bilmez: Doksan iki yıl önce bugün, 1920’nin 23 Nisan’ında, bir “mübarek cuma” günü, asker-sivil, şehirli-köylü, hoca-muallim ayrımı yapılmaksızın, istilacılara teslim olmayı reddedenler kutsal mücadele için hep bir araya gelmişlerdi. Gerçekten, o dönemde kabul edilen bir yasaya göre, sefirler ve kolordu kumandanları da Meclis üyesi olabilmişlerdi.

Başka bir deyişle, Cumhuriyetin kuruluş harcı, yalnız muharebe meydanlarında değil, Meclis sıralarında da asker-sivil-bürokrat karışımından oluşmuştur. Zaten, Meclis’in ve hükümeti olan İcra Vekilleri Heyeti’nin başında da bir asker, hem de Mustafa Kemal Paşa gibi bir asker yok muydu?

Şu günlerde, bir yüksek rütbeli asker, muvazzaf ya da emekli, amiral ya da general, şu ya da bu nedenle onur kırıcı sayılabilecek bir duruma düşürüldüğünde, bazı kalemlerden intikam sözcüklerinin döküldüğünü, bazı kadehlerin keyifle tokuşturulduğunu, bazı eteklerin zil çaldığını duyar ya da görür gibi olduğunuzda, içinizden

bir bulantı gelmiyor mu? O tür sadistçe sevinmeler hastalık belirtisi sayılmaz mı? “Asker milletiz” diye övünen bir halk arasından kendi ordusuna küsenlerin ve kişisel olarak yaşanmış talihsizlikler ne olursa olsun kendi askerinin üzüntüsüne sevinenlerin çıkması acayip değil mi?

Bu sevinç niye? “Gâvur ordusu” değil ki bu. Oğullarımızı davul zurnalarla selametleyip emanet ettiğimiz bir ocak değil mi o kucak?

Hasta duygular yerine, bir 23 Nisan bayramında İstiklal Madalyası’nın kırmızı-yeşilini düşünmek daha sağlıklı olmaz mı?

Adanın güneyinde Kıbrıs Cumhuriyeti adını taşıyan bir Rum devleti var ve o sıfatıyla Avrupa Birliği’nin dönem başkanı olacak. Ankara’nın, tanımadığı bir devletin başkanlığındaki AB ile ilişkide kalması beklenemezdi. Hele o devlet yakın geçmişte savaş ilan edercesine Türkleri yok etmeye ve uluslararası hukuka göre imzalanmış bir antlaşma gereği oraya gelen Türk askerini kovmaya kalkmışsa.

Şimdi o ilişki kesildi. Önemli olan, önümüzdeki altı aylık sürede KKTC’nin ne yapacağıdır.

Bir şey yapmaması gerektiğini savunacak olanlar, Ada’daki görüşmelerin AB’yle değil Birleşmiş Milletler’le ilişkili sayılabileceğini ileri sürüp KKTC’nin herhangi bir şey yapmasının yakışık almayacağını söyleyeceklerdir.

Bu sözlerde bir nebze haklılık bulan çıksa bile, yıllardır süren bu oyalamaya son verme zamanının artık geldiği ve haksızlık edilenin Kıbrıs Türkleri olduğu söylenemez mi? Olsa olsa, bu komediyi bitirme zamanının çoktan geldiği ve temmuzu beklemenin yanlış olacağı söylenebilir.

Ayrıca, o tarihe kadar Rumların süreçteki çıkmazı balık kavağa çıkıncaya kadar uzatmak için olumlu gözüken ya da gösterilecek “bir şeyler” yapmayacakları kesin midir? “B plan”ı diye birtakım aşamalar saymak ne kadar doğru? “Adımızı Kıbrıs Türk Devleti’ne çeviririz” sözü kimi korkutup yola getirir? “Zaten Annan Planı’nda da öyleydi” deyip bu kez de konfederasyon oyunlarına başlamazlar mı onlar?

Aslında doğru olan, uyduruk görüşmelerin artık bittiğini bildirerek Kıbrıs Türk Devleti’ni resmen ilan etmektir.

Ama dünyanın desteğini kazanmak için öbür tarafla, yani “namı diğer” Kıbrıs Rum Devleti’yle barış içinde yan yana yaşamak için “karşılıklı saldırmazlık” ve “iyi komşuluk” paktlarının taslaklarını hazırlamış, birlikte yürütülebilecek işlevleri sıralamış, Maraş’ı yerleşime açmanın iki topluma yararlarını açıklamış, Türkiye’yle birlikte gelişme planlarını yapmış uygar ve ciddi bir devlet olarak.

Yazılacak metnin “toplum sözleşmesi” olması isteniyorsa, normal olarak, bu kadarı yeter. Peki, bizim toplumda niçin yetmez ve neden hep başka takviyeci, bazen de takıyyeci çareler aranır?

Belki anayasa sorunları kamuoyunda etraflıca tartışılmadığı, bunlar parlamentoya eksik yansıdığı ve oradaki partiler yelpazesi toplumun durumunu tam yansıtmadığı için.

Bu aralık her ülkede vardır biraz, ama bizdeki ara daha açıktır.

Herhalde, nispi temsilin yokluğu ve yüzde on seçilme barajının olağanüstü yüksekliği yüzünden de sürer gider.

Ayrıntılara girmeden, anayasacılık tarihimizin 27 Mayıs döneminde denenmiş bir yöntemden söz etmek ilginç olabilir. Seçimle kurucu meclis getirmenin hayal olduğu o ortamda demokrasi andı içen 27 Mayısçı subaylar, otoriter bir rejimde demokratik anayasa yapma sürecinin belirgin çelişkisini hafifletmek için, çeşitli meslek kuruluşlarınca kendi içlerinden seçilmiş üyelerin oluşturduğu bir Temsilciler Meclisi’ni de devreye sokmuşlardı.

Tabii, bugünkü koşullar o yola gitmeyi zorunlu kılmıyor. Ama, değiştirme sürecine katılım çağrısı için nefes tüketmek ve hevessiz partileri bir arada tutmaya çabalamak yerine, yöntemi tartışacak yarı resmi bir danışma toplantısıyla başlamak daha doğru olurdu.

Hayır, öyle yapılmadı ve AKP iktidarının ilk aylarından başlayarak “kendi iktidar döneminde yeni anayasa yapma” hırsı zihinleri öylesine bulandırmıştı ki, devlet aynı kimliğiyle dururken “yeni” sözü etmenin yanlışlığı düşünülmeksizin apar topar anayasa yapma konusuna geçildi.

Hiç kuşkusuz, “yeni” sıfatı anlamsız bir şaşkınlık yaratmıştır. O kadar heyecana hiç gerek yoktu. Alt tarafı, 1982’deki yapılışından sonra özde 1995 değişiklikleriyle zorbalık niteliği büyük ölçüde giderilmiş bir metni, AKP’nin kendi getirdiği yanlış katkıları(!) da temizleyerek derleyip toparlamak yeterli olabilirdi. “Yeni” sözcüğüyle anayasa sorununun büyütülmesi, aslında Cumhuriyetin ana ilkelerini değiştirip başka türlü bir devlet kurma niyetinin dışa vurulmasından başka bir şey değil.

Tehlike budur zaten ve mutlaka önlenmelidir.

Önemli Not: Bir süredir yurdun çeşitli kentlerinde, başka adlarla birlikte adım da zikredilip iznim olmadan “katılımıyla” klişesi eklenerek “anayasa panelleri” düzenlenmekte ve insanlar yanıltılmaktadır. “Yeni anayasa” denen sürecin ilk toplantısında ısrar üzerine konuşup açıkladığım, sonraki toplantıların düzenleyicilerine hep bildirdiğim, çağırmış olan Meclis komisyonunda açıkça belirttiğim ve bu sütunda defalarca vurguladığım gibi, o sürece katıldığımı ima edercesine düzenlenmiş toplantılara katılmak istemediğimi saygılarımla bildiririm. Mümtaz Soysal ]]> http://www.bcp.org.tr/anayasa-degistirme.html/feed 0 http://www.bcp.org.tr/kurultay-duyurusu.html http://www.bcp.org.tr/kurultay-duyurusu.html#comments Sun, 22 Apr 2012 17:08:39 +0000 turan http://www.bcp.org.tr/?p=278 BAĞIMSIZ CUMHURİYET PARTİSİ GENEL BAŞKANLIĞINDAN

4.OLAĞAN BÜYÜK KURULTAY DUYURUSU

Bağımsız Cumhuriyet Partisi 4. olağan Büyük Kurultayı 19 Mayıs 2012 Cumartesi günü saat ; 09.30 da asağıdaki gündemle, BCP Genel Merkezi Mithatpaşa cad. No: 49/5 Kızılay/Ankara adresinde yapılacaktır. İlk toplantıda çoğunluk sağlanamaması durumunda,aynı gün saat;
10.30 da aynı gündemle ve aynı yerde çoğunluk aranmaksızın yapılacaktır. Bağımsız Cumhuriyet Partisi Orgüt,üye ve delegelerine duyurulur.

Mümtaz Soysal
Genel Başkan
(İmza)

GÜNDEM

1- Açılış
2-Başkanlık Divanı’nin Seçimi
3-Saygı duruşu ve İstiklal Marşı
4-Genel Başkanın konuşması
5-Program,tüzük ve Büyük Kurultay karar tasarıları
komisyonlarının görevlendirilmesi
6-Genel Başkanlık,Parti Meclisi ve Merkez Disiplin Kurulu
adaylık başvuruları ve aday önerilerinin alınması
7-Parti Meclisi ve Merkez Disiplin Kurulu çalışma raporları
ve kesin hesap tasarısının okunması ve görüşülmesi
8-Parti Meclisi ve Merkez Disiplin Kurulunun aklanması
9-Büyük Kurultay karar tasarılarının görüşülmesi ve
oylanması
10-Adayların tanıtımı
11-Seçimler
12-Dilek ve istekler

Kurtuluş Savaşı ile kurulmuş bir Cumhuriyetin 78. yılında ne yazık ki bir kez daha “ulusun bağımsızlığı ve vatanın bütünlüğünün tehlikede” olduğuna ilişkin belirtiler güçlenmekte, Türkiye”yi gittiği yanlış yönden kurtaracak ve “çürüyüşten dirilişe” çevirecek arayışlar hız kazanmaktadır.

Cumhuriyetin ve yurttaşlarının bu günlerin zilletine müstahak olmadığı herkesçe kabul edilmekte; ancak, tek yanlı propaganda altındaki Türkiye, çıkış yolunu bulmaya çalışmakta; bulsa bile dile getirmekte güçlük çekmektedir.

Türkiye”nin yeni bir siyasal oluşuma ve yeni bir siyaset anlayışına gereksinim duyduğu açıktır.

Sunulan “Yeni Oluşum İçin Bir Sunuş” böyle bir siyasi harekete “niçin” gerek duyulduğunu ve “nasıl” bir siyasi hareket tasarlanabileceğini göstermektedir.

Tek cümle ile, 82 yıl sonra yine “ulusu, ulusun azim ve kararı kurtaracaktır.”

NİÇİN BİR PARTİ?

Ülkeyi yönetenlerin sürekli yalpalayışlarıyla yön duygusunu yitirmiş, sürekli aldatılmış, bu yüzden şimdiki siyasal kadrolarla onların egemen olduğu partilerden umut kesip çaresizlikten bunalmış insanlarımızın dertlerine, beklentilerine ve özlemlerine yanıt verecek yeni bir oluşum ve yepyeni bir siyaset anlayışı yaratmak için;

Son ekonomik krizler dolayısıyla bir kez daha açıkça görüldüğü gibi, devleti küçülterek asıl görevlerini daha iyi yapar duruma getirme bahanesiyle kamu varlıklarını elden çıkarıp devleti zayıflatmaya, ekonomik konulara ilişkin olarak Lozan da bin bir güçlükle elde edilmiş ulusal yargı haklarını geri almaya, ulusal devleti IMF ve Dünya Bankası gibi kuruluşların egemenliği altına sokmaya ve hiç ulusal olmayan bir programı “ulusal program” olarak dayatmaya yönelik büyük dış çullanışa karşı yeni bir Milli Mücadele ruhuyla siyasal alanda örgütlenmek için;

Dıştan dayatılmış ekonomik modeller yüzünden sosyal dengeleri ve gelir dağılımı daha da bozulan, sınıflar ve bölgeler arası eşitsizlikleri artan, düzensiz serbest piyasa ekonomisinin başıboşluğunda bocalayan, emeği sömürülen, işsizliğe yoksulluğa ve hatta yer yer açlığa mahkûm edilen toplumumuzu özlediği yaşam düzeyine kavuşturmak için; \r\n

Üreterek kazanma düşüncesinden uzaklaştırılmış, ölçüsüz tüketim rüzgârlarına terkedilmiş, insancıl değerleri hızla törpülenerek sosyal dayanışması zayıflatılmış halkımızı layık olduğu yönetim biçimine kavuşturmak için; \r\n

Vergilendirme, kamu gelirlerini arttırma, kaynak kullanma ve yatırım alanlarında halk karşıtı politikalar yüzünden iç ve dış borca batmış işgâl altındaki bir ekonomiyi IMF”le Dünya Bankası gibi kuruluşların vesayetinden ve ulus ötesi şirketlerin tasallutundan kurtarmak için; \r\n

Mustafa Kemal”in “Türkiye Cumhuriyeti”ni kuran Türkiye halkına Türk milleti denir” tanımından hareketle, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığı temelinde uluslaşma sürecini tamamlayarak, yurdun her köşesindeki bütün yurttaşlarımızın maddi ve manevi varlıklarını geliştirmelerini önleyen engelleri kaldırmak, vatandaşların hak ve sorumluluklarına sahip çıkabilecekleri ve kendilerini özgürce ifade edebilecekleri demokratik ortamı yaratmak için;

Son on beş yılda yaşanan kişisel, toplumsal ve ekonomik acıların yaralarını sarmak ve iç barışı sağlamak için;

Kamu hizmeti anlayışı unutturulmuş, yönetimi yozlaştırılmış, talanlar ve yolsuzluklar karşısında yalnız bırakılmış halkımızın hizmetinde olacak yeni bir devlet yapılanmasına gitmek, herkesin hakkını aramasını ve almasını sağlayacak bir demokratik hukuk devletinin altyapısını oluşturmak için;

Giderek kamu hizmeti olmaktan çıkarılıp ticaret konusu yapılmakta olan eğitim, sağlık ve sosyal güvenlik alanlarında insanlarımızın gelecek kaygısını ortadan kaldırmak ve bütün vatandaşlara ilke olarak parasız sunulan kamu hizmetleri anlayışını yerleştirmek için;

Sosyal devlet olmanın gereğini yerine getirmek amacıyla, başta çocuklarımız, gençlerimiz, emeklilerimiz ve özürlülerimiz olmak üzere bütün toplumu kapsayan bir sosyal güvenlik sistemi kurmak için;

Sendikal hakları geliştirmek ve yaygınlaştırmak, iş güvencesini sağlamak, demokratik kitle örgütlerini siyasal süreçte etkili kılmak ve örgütlü bir toplum yaratmak için;

Yasakçı anayasa yerine düzen değişikliğini sağlayacak özgürlükçü bir anayasanın yapılmasına öncülük etmek için;

Cumhuriyet devrim Terine sahip çıkmak için;

Uluslararası ortamda onuru zedelenmiş ulusumuzu bağımsız karar alabilen ve kişilikli dış politika izleyebilen bir yönetime kavuşturup başı dik yaşatmak için;

TÜRKİYE”Yİ TÜRKİYE”DEN YÖNETMEK İÇİN BİR PARTİ!

NASIL BİR PARTİ?

Kişilerin değil, ilkelerin egemen olduğu bir kitle partisi;

Lider partisi değil, tüm üyelerin üyelik haklarını kullanmada eşit ve özgür olduğu katılımcı bir örgüt partisi;

Tabanda oluşturulan düşünce ve önerilerin merkezde göz önüne alındığı, üst yönetimde hararlaştırılan politikaların da örgütte tartışıldığı demokratik yapılı bir parti;

Sosyal demokrasiyi de içeren ve onun ötesinde köklü değişiklikler isteyerek düzeni değiştirmeyi amaçlayan, Türkiye”yi sarsacak bir düzen değişikliği için kitleleri seferber edebilen devrimci bir sol parti;

Yapılması gerekenleri ertelemeyen, sorunları geçiştirmek yerine üstüne giden, hatalarını gören ve bunların düzeltilmesi gerektiğine inanan, kendisiyle, geçmişiyle ve yarınıyla hesaplaşmaktan korkmayan bir parti;

Bağımsızlık, eşitlik, özgürlük ilkelerine dayalı Kemalist Cumhuriyeti kuran ve onu bilinçli, köktenci, planlı bir toplum projesinin çerçevesi olarak algılayan Kuvay-i Milliyeci atılımı yeniden başlatacak, yenilikçi BİR PARTİ!

Son yüzyıllardaki teknolojik gelişmelerin gitgide hızlandırdığı küreselleşmeyi yeni çağların kaçınılmaz bir olgusu olarak gören, ancak “yeni dünya düzeni”ni ilericilik ve çağdaşlık adına tartışmasız kabullenmenin küresel sömürgeciliğe boyun eğmek anlamına geldiğini bilen ve bu ortamda evrensel yarışmayı onurla göze alabilecek iyi yetişmiş ve donanımlı bir toplum yaratmayı amaçlayan bir parti;

Avrupa Birliği”ne tam üyeliği, ne pahasına olursa olsun mutlaka gerçekleştirilmesi gereken bir tutku olarak değil, başka aday ülkelerin yaptıkları gibi bir ulusal hesap sorunu olarak algılayan, bu konuda ulusun çıkarlarına aykırı telaşlı yaklaşımlardan uzak duran ve Avrupa Birliği kendi yükümlülüklerini yerine getirmeksizin Türkiye”yi sürekli oyalayarak Ege, Kıbrıs ve Güneydoğu sorunlarını kendi istediği biçimde çözmek için adaylık sürecini kullanmakta ısrar ederse tam üyelik başvurusunu geri çekmeyi göze alabilecek bir parti;

Temel hak ve özgürlüklerin önündeki engelleri kaldırmayı, Avrupa Birliği ya da başka dış kuruluş ve çevreler istediği için değil, insanın maddi ve manevi varlığını geliştirmenin temel koşulu saydığı için bir ulusal amaç olarak benimseyen, içteki kusurların ancak dış baskılarla düzelebileceği gibi bir düşünceyi ulusumuza yakıştırmayan ve Türkiye”yi yurttaşlık haklarına kendileri sahip çıkan insanların ülkesi yapacak BİR PARTİ!

Bütünleştirici ulus kavramı yerine etnik köken ayrılığının çatışmalarına, birleştirici laikliğin özgürlüğü yerine mezhep başkalığının ürküntülerine sürüklenen bireyleri “yurttaş” kimliğinde birleştirecek bir parti;

Ulusal bütünlüğün, soyut sözlerle değil, herkesin eşit olarak kendisini özgürce ifade edebildiği, sosyal dayanışma ve bilimsel ilerleme olanaklarının her yurttaşa eşit olarak sunulduğu dengeli bir ekonomik kalkınmayla gerçekleştirileceğini bilen bir parti;

Ulus olarak birlikte yaşamanın temel iletişim aracı olan resmi dilde eğitimi her aşamada bütün vatandaşlara sağlarken, herkese kendi anadilini serbestçe konuşma, kullanma, geliştirme ve o dilde yayın yapma hakkı tanımayı amaçlayan bir parti; Her türlü inanç sistemine eşit uzaklıkta bir devlet anlayışı gereğince, başta Diyanet İşleri Başkanlığı olmak üzere inançlar alanındaki tüm kurumları yeniden düzenleyecek bir parti;

Yurttaşlarına adalet sağlamayan bir devletin devlet sayılamayacağını gören, hesap sormayı öbür dünyaya ya da yasadışı örgütlere bırakmayan, etkili ve hızlı bir yargı sistemi oluşturarak her alanda ve her koşulda hukuk devletini egemen kılacak BİR PARTİ!

Devletin halk için olduğu bilinciyle, üretici ve ücretli kesimlerden rantiye kesimlere kaynak aktarmaya son verip ulusal, bölgesel ve yerel planlamayı öne çıkaran, ileri teknolojiye öncülük ederek hızlı ve etkin bir kamu yönetimi kuracak bir parti;

Kırsal kesimle kentler arasındaki altyapı ve hizmet eşitsizliğini ortadan kaldırmak ve halkın her düzeyde kendini yönetmesini sağlamak amacıyla, ulusal kalkınmada dağınıklık ve eşitsizlik yaratıcı bir bölgecilik yerine bölgesel özelliklerin hesaba katıldığı demokratik bir merkezi planlama çerçevesi oluşturan, bu çerçeve içinde yetki ve kaynak bakımından güçlü, güvenilir, yerel çıkar grupları yerine tüm kesimlerin temsil edildiği, halkın denetimine açık bir yerel yönetim sistemi kuran bir parti;

Toplumdaki tüm kesimlerin örgütlenmesini destekleyen, demokratik kitle örgütlerinin görüşlerine katılımcı demokrasi anlayışının gereği olarak önem veren, her alanda katılım yollarını yeniden tanımlayacak BİR PARTİ!

Ulusal çıkarları ve ülke saygınlığını korumanın sağlıklı bir toplum yapısından ve güçlü bir ekonomiden geçtiği bilinciyle, yenileştirilmiş kamu kesimi yanında ulusal sanayicilerle işadamları, Anadolu”daki küçük ve orta boy işletmelerin sahipleri, esnaf ve sanatkarlar başta olmak üzere, tarımdan ya da hayvancılıktan geçinenleri de içeren ve toplumun kamusal ve özel bütün kesimlerini bir “ulusal seferberlik ekonomisi” anlayışıyla yan yana getiren bir parti;

Vergi almaktan aciz bir devletin devlet olamayacağı ve borçla devlet yürütülemeyeceği bilinciyle kara parayı ortadan kaldırarak herkesi vergi mükellefi yapan, tüm ekonomiyi kayıt altına alan bir parti;

Yalnız şimdiki insanlarımızı değil, gelecek kuşakları da ağır yük altına sokan dış ve iç borçları azaltmak amacıyla, yabancı kredi kuruluşlarını ve alacaklı yerli bankaları ana para ve faiz ödemelerini daha geniş bir takvime yaymaya yönelik görüşmeler için masaya çağırma hakkını ve gücünü kendinde bulacak bir parti;

Kısa vadeli sermaye giriş ve çıkışlarını akılcı yollarla denetim altına alacak bir parti;

Kamu yönetiminde kapsamlı bir bütçe ve harcama reformu gerçekleştirerek, özel kesimde de tasarrufları teşvik ederek her iki kesimde yatırımlara hız verecek bir parti;

Merkez Bankası ı ulusal para politikası izleyebilen bir banka durumuna getirecek, öbür kamu bankalarını esnaf ve sanatkarların desteklenmesi, madencilik ve denizcilik gibi gerekli sektörlerde uzmanlık bankaları olarak gerçek işlevlerine döndürecek ve geliştirecek bir parti;

Şimdiye kadarki özelleştirme politikalarını reddeden, hukukun ve ulusal ekonominin gereklerine aykırı olarak özelleştirilmiş KİT”leri geri alıp yeniden düzenleyecek bir parti:

Ulusal ekonomide vazgeçilmez yeri olan KİT”lere sahip çıkacak, yerleşik yönetim anlayışını tümüyle değiştirerek bu kuruluşları üretimi ve dışsatımı arttırıcı, yeni iş alanları ve kaynak yaratıcı ileri teknolojili özerk işletmeler durumuna getirecek bir parti;

Ulusal ulaşım planlamasını gerçekleştirerek karayolu taşımacılığı yanında demiryolu ve deniz taşımacılığına da şimdiye kadar yapılanın çok ötesinde büyük ağırlık verecek, ulusal havayolu işletmesini, yabancılara satmak şöyle dursun, daha da geliştirerek dünyanın en iyi havayollarından biri durumuna getirecek bir parti;

Sağlıklı beslenme için gerekli temel ürünleri bile dışarıdan alma durumuna düşürülen ülke tarımını ve hayvancılığını teknolojik gelişmeler doğrultusunda verimli ve bütünleştirilmiş bir yapıya kavuşturmak amacıyla uzun vadeli planlamaya gidecek ve bu alanlardaki kooperatifleşmeyi destekleyecek bir parti;

Tarımla geçinen nüfusu hak ettiği gelir ve yaşam düzeyine yükseltecek ve Ziraat Bankası”nı gerçek tarım bankası durumuna getirip üreticiyi destekleyecek BİR PARTİ!

Yaşam hakkını en temel insan hakkı sayan ve her yurttaşına parasız, kolay erişilebilir sağlık hizmetleri sunmak için sağlıkta sosyalizasyon yasasına işlerlik kazandıracak bir parti;

Sağlık hizmetlerinden yararlanan kitleler kadar sağlık emekçilerinin de haklarını gözeterek, sağlık hizmetlerini ticaret aracı olmaktan çıkan yaygın bir sağlık hizmetleri yönetimini yeniden kuracak bir parti;

Sosyal devletin temel kamu hizmeti olan eğitimi ticari kazanç amacı güden kuruluşlardan arındırıp ilke olarak bütünüyle parasız duruma getirecek, eğitimin her düzeyini tek gerçek yol gösterici olan bilimin aydınlığına kavuşturacak, yabancı dil öğretimini önemli saymakla birlikte yabancı dilde eğitime son verecek, temel eğitim süresini arttırarak orta öğretimin bütününü zorunlu eğitim kapsamına alacak bir parti;

Öğretmenliği ancak çok iyi yetişmiş insanların yapacağı bir meslek durumuna getirerek büyük kent merkezlerinde “öğretmen üniversiteleri” kuracak bir parti;

Üniversiteleri evrensel ilkeler doğrultusunda gerçek akademik ve yönetsel özerkliğe sahip bilim kurumlan durumuna getirecek, vakıf üniversitelerine büyük kamu desteği sağlarken devlet üniversitelerini yeterli ödenekten yoksun bırakan yanlış tutumları kökünden değiştirecek bir parti;

Gençlere kendilerini özgürce geliştirebilecekleri eğitim, kültür, sanat ve spor ortamını sunan, geleceklerini diledikleri gibi kurabilmeleri için rehberlik, meslek edinme, ülkenin ve kurumların yönetimine katılma olanakları sağlayan, tüm alanlarda fırsat eşitliği veren BİR PARTİ!

Emeği en yüce değer sayarak onun günümüzde hızla değişen niteliklerini ve çeşitliliğini göz önünde bulundurup her alanda emekçilerin korunmasını savunan bir parti;

Çalışma hakkını herkes için temel hak olarak gören, çalışma hakkının korunmasını ve iş güvencesinin eksiksiz sağlanmasını gerçekleştiren, sendikal haklar önündeki engelleri kaldıran bir parti;

Yoksulluğu yok etmenin en sağlıklı çaresi olarak, üreten ve yeni çalışma alanları yaratan bir ekonomide külfetle birlikte nimet ve refahı da hakça paylaştırmayı amaçlayan bir parti;

Toplumun her alanında kadına yönelik ayrımcılığı ortadan kaldırarak kadın-erkek eşitliğini sağlayacak, ev kadınlarının ev içi emeğini toplumsallaştırarak ücretli ücretsiz çalışan tüm kadınları sosyal güvenlik kapsamına alacak, kadını toplumsal gelişmenin öncüsü durumuna yükseltecek bir parti;

Bütün bireysel ve toplu çalışma ilişkilerinde demokrasiyi gerçekleştirecek bir parti;

İnsanlığın ortak zenginliği olan bilgi, bilim ve teknoloji alanlarında piyasanın ve tekellerin ipoteğine karşı çıkan, bu ortak varlığı insanlığın geleceği için yararlı olabilecek biçimde yönlendirmeyi amaçlayan, bilgi, bilim ve teknoloji üretme gücünün gelişimine özel önem veren, herkesin bu ortak birikime kolayca erişmesini güvenceye alan bir parti;

Kültürsüz ve sanatsız bir toplumun çağdaş toplum sayılamayacağını bilen, “bir avuç sanatçıya sahip bir toplum” yerine bir “sanat toplumu” yaratmayı amaçlayan ve Cumhuriyetin aydınlanma devrimini mutlaka tamamlayacak BİR PARTİ!

Söz yerine işin, vaat yerine eylemin egemen olduğu bir parti;

Siyaseti, kendisine ve yakın çevresine değil, bütün topluma hizmet etme aracı sayan, siyasal örgütlenişi, çıkar kapısı değil, hizmet kapısı olarak gören, yozlaşmaya bulaşmamış bir parti; Yurttaşla, seçimden seçime değil, günden güne ilişki içinde kalan bir parti;

Ülkenin bugün içine itildiği küçük düşürücü durumlara katlanmayan, ortak aklın örgütlenmesini sağlayarak değişik eğitim düzeyinde ve meslekte her yaşta yurttaşlarla birlikte

TÜRKİYE CUMHURİYETİ”Nİ ÇÜRÜYÜŞTEN KURTARIP DİRİLİŞE TAŞIYACAK BİR PARTİ

2. Gülseren Çalı

3. Aydil Kurtkaya

4. Atilla Ongan

5. İbrahim Yılmaz

6. Osman Alpay Kaynak

7. Tahsin Altun

8. Ömer Kılıç

9. İbrahim Teke

Üyeler

Ayşen Değirmen Sunar
Bora Baydar
Metin Balaman
Mustafa Çetinkaya
Müge Gülses
Saim Serenli
Selma Aksoy
Şebnem Gülfidan
Şinasi Sucu
A. Turan Güneş
Temel Özsu

1- Alper Alpokin

2- Ayla Ünal

3- Ayşen Değirmen Sunar

4- Bora Baydar

5- Cengiz Özçağ

6- D. İlke Gültekin

7- Ercan Mergin

8- Erel Ülker

9- Faik Kurtulan

10- Figen Sevüktekin

11- Gülsüm Gökalp

12- Gürdal Yıldırım

13- Haluk Güvenç

14- Hanife Ansız

15- İ. Yüksel Ara

16- Metin Balaban

17- Mustafa Çetinkaya

18- Mustafa Aytekin

19- Müge Gülses

20- O. Faruk Gürpınar

21- Saim Serenli

22- Selma Aksoy

23- Süleyman Dinçel

24- Şebnem Gülfidan

25- Şenol Öner

26- Şinasi Sucu

27- Temel Özsu

28- Turan Güneş

29- Ülkü Özkaya

30- Veysel Cabas